Na afloop van het interview met Ronald Hagènus gaf hij mij de tip om ook Ruben Driever eens te benaderen voor een interview. “Vijfkamper geweest, in Duitsland gewerkt, BIMS, in Engeland gewoond en gewerkt, nu raadslid CDA, fanatiek druivenplukker, etc. Veel te vertellen, denk ik.” Nou, dat gaan we hieronder dan maar eens checken.
Ruben, ik ken jou slechts van de periode dat je op Staf werkte, dus ook voor mij zal het leuk zijn te weten waar je als militair sportinstructeur gewerkt hebt en wat je daarbij als je leukste functie(s) zag.
“Ik ben van lichting 81-4 en heb mijn dienstplicht als LO&Sportinstructeur vervult op de Jan van Schaffelaerkazerne in Ermelo. Dat was een mooie tijd. Aooi Bennie van de Velde was de baas en SM Loet Baard was de tweede man. Bennie eiste een goede eigen vaardigheid van zijn instructeurs en dat testte hij dan altijd zelf door een partijtje badminton te spelen. Die won hij altijd want daarin was hij een meester. Het ging zover dat hij op een gegeven moment zei: ‘ik win nog van jou in het harnas van Jan van Schaffelaer.’ Zogezegd, zo gedaan. Bennie trok een echt harnas aan en stond in het badmintonveld klaar voor de match. We hebben niet gespeeld want hij kon natuurlijk niet bewegen in dat ding maar we hebben flink gelachen en foto’s gemaakt. Hij heeft me ook geholpen bij de sollicitatie en voorbereiding om LO&Sportofficier te worden. Hij plakte een bordje op de WC deur met de tekst: “Elnt Driever”. ‘Zo’, zei hij. ‘Voortaan heb jij alvast een eigen bureau’ en dan schaterde hij weer van het lachen.
Op een gegeven moment kwam Maj Jaap de Groot bij Bennie om Elnt Henk Stuut voor te stellen.
‘Dit is je nieuwe baas’, zei Jaap waarop Bennie antwoorde: ‘hier ben ik de baas’! En Henk kon weer gaan. Zo was Bennie.
Maar hij kwam altijd wel op voor zijn personeel en Loet ook.”
Ik heb samen met jou nog eens deelgenomen aan een korte triathlon, weet dus wel dat je sportief aangelegd was, maar wist niet dat jij Vijfkamper geweest bent. Hoe kijk je terug op die tijd?
“Dat klopt, ik was erg prestatief ingesteld en allround. Toen ik in 1983 op het OCOSD in opleiding zat voor Sportofficier heb ik voor het eerst deelgenomen aan het ZMV in Oirschot. Daar scoorde ik meteen 4750 punten en was daarmee achter de leden van de Vijfkampploeg het best van de rest. Daarna ging het nog steeds beter, ik won het Kampioenschap Regio Oost 1987 met ongeveer 5200 punten. Ik werd uitgenodigd om mee te trainen in de Vijfkampploeg. Maar ik was al 28 jaar en zwemmen kon ik slecht. Na een jaar kreeg ik een liesblessure en ben ik gestopt. Deze ervaringen hebben er wel voor gezorgd dat ik een paar keer mee mocht als Chef d’Equipe naar o.a. München en Wiener Neustadt. Daar heb ik Rik van Trigt nog een keer moeten corrigeren omdat hij in zijn zwembroek over de kazerne liep. Haha, die Rik, een geweldige kerel, fijn mens en echte topsporter. En dan was er ook nog Anton Koteris, die zo goed was dat hij ooit de top 20 van Europa heeft gewonnen. En Tiny van Kuijk gooide zo goed bij het handgranaatwerpen dat alle vlaggetjes om gingen.”
De meeste sportieve militairen zullen jouw naam kennen uit de periode dat je Hoofd Bureau Militaire Sport (BIMS) was. Wat zijn uit die functie je meest beklijvende ervaringen?
“Hoofd BIMS was mijn laatste functie, van 2012 tot sep 2015. Nico Spreij was mijn voorganger en die is begonnen met de aandacht voor de gewonde militairen. Ik heb dat verder uitgebouwd en zo werden gewonde militairen uitgezonden naar internationale sportwedstrijden speciaal voor gewonde militairen. Edwin Vermetten ging met zijn roeitrainer Europa door om deel te nemen aan para-roeiwedstrijden. Ook kpl Tonino Norden werd uitgezonden en wel als power lifter en hij was daar heel goed in. Binnen het CISM heb ik altijd gelobbyd om de parasport verder te ontwikkelen. Zo zijn we ook al eens met een team naar een para zwemwedstrijd in Frankrijk geweest.
Begin 2013 werd ik benaderd door de organisatie van de eerste Invictus Games in London 2014.
Die kans heb ik met beide handen aangegrepen en het BIMS heeft toen gezamenlijk met het MRC in Doorn de voorbereiding opgepakt. Ik ben toen als Chief of Mission mee geweest naar London. Dat was een indrukwekkende ervaring en een absoluut hoogtepunt in mijn militaire carrière. We hebben veel prijzen gewonnen en een geweldige tijd gehad samen.”
Tijdens je actieve carrière ben je veelvuldig in het buitenland geweest. Afghanistan, Duitsland en Engeland. Wat is daarvan in je geheugen overeind gebleven?
“Van 2002-2005 werd ik C-LO&Sportgp Seedorf en tevens C-LO&Sportregio Duitsland. Dat was een dubbelfunctie. Een mooie tijd in Duitsland. Toen had je nog de gezins-skiweken voor militairen die in Duitsland geplaatst waren. Daar heb ik met mijn gezin nog hele mooie herinneringen aan. Het nivo van de ski-instructeurs was hoog. Die gingen ter voorbereiding altijd een week voorbereiden op de piste.
Afghanistan, 2004-2005: in Gilze-Rijen heb ik me aangesloten bij het Helidetachement om me voor te bereiden op de uitzending. Ik werd op het Hoofdkwartier in Kabul geplaatst bij het Joint Visitors Bureau. Onze hoofdtaak was het voorbereiden en begeleiden van staatsbezoeken. Dat was heel interessant omdat ik continue meereisde met de bezoekers door het hele land. Ik was ook aanwezig bij de opening van ons Nederlandse steunpunt in Pol-e Chomri.
Ik kwam ook regelmatig in het paleis van president Karzai om afspraken te maken voor staatsbezoeken. Gerrit Hof werkte toen op het vliegveld in Kabul en kwam nooit buiten de poort. Ik vroeg hem of hij zin had om mee te gaan naar het paleis van president Karzai. Hij geloofde mij eerst niet. ‘Dat is onmogelijk’, zei hij. Niets is onmogelijk en dus heb ik Gerrit opgepikt en zijn we met de ISAF-auto naar het paleis van president Karzai gereden. We werden diverse keren aangehouden en dan werd er eerst gebeld. Daarna mochten we weer doorrijden. Dat was op zich al indrukwekkend. Alsof je in een film meespeelt. Bij het paleis aangekomen, viel meteen al het mitrailleursnest boven de ingang van een soort kasteelmuur op. We moesten de auto buiten laten staan, niet op slot en wapens in het voertuig laten. Daarna mochten we te voet naar binnen. Gerrit was helemaal onder de indruk en we liepen vanuit een dorre en droge omgeving door de poort en kwamen in een prachtige tuin, alles groen en het leek wel een soort park. Boven de poort wapperde een gigantische vlag van Afghanistan. We werden opgewacht door beveiligers van het Amerikaanse bedrijf Dynacore. Met hen hebben we afspraken gemaakt over een komend bezoek. Daarna hebben we nog wat foto’s gemaakt en zijn we weer vertrokken, de hele stad door (wat ook niet ongevaarlijk was), terug naar het vliegveld waar ik Gerrit weer heb afgezet. Voor Gerrit was dit zeker een van de hoogtepunten van zijn uitzending.
In 2011 werd ik nogmaals uitgezonden naar Afghanistan en werkte ik in het IDC (Information Dominance Centre). Dat was een plaatsing bij de inlichtingendienst en ik was als Deskchief verantwoordelijk voor alle informatie over de provincies Helmand en Nimroz. Ik moest bijvoorbeeld de infiltratieroutes van de Taliban in kaart brengen. En daar sta je dan als boerenzoon uit Ulft, zonder enige opleiding in de inlichtingenwereld. Het ging desondanks heel goed en het was een eer om dit werk te mogen doen. Hier kan ik ook nog wel een boek over schrijven.”
Je bent inmiddels al wat jaren met FLO. Behalve je deelname aan de Helm van Limburg, is je naam ook bekend in de plaatselijke politiek en onder de druivenplukkers. Bezig bijtje?
“In 2015 ging ik met FLO. Ik heb de cursus ‘politiek actief’ gevolgd en werd raadslid in onze gemeente. Ook werk ik nu nog één dag in de week in de wijngaard als vrijwilliger.
De Helm van Limburg heb ik in 2024 met veel plezier gereden op mijn electrische fiets, haha. Met dank aan Richard Sorée voor de organisatie.
P.S. Nadat ik al 4 jaar met FLO was, werd ik door CISM gevraagd om OCR (Official CISM Representative) te zijn bij de Militaire Wereldspelen in Wuhan, China. Dat was in oktober 2019.
Vlak daarna brak de Corona epidemie uit. Heel bijzonder en ook een geweldige eer om dit te mogen doen, zo lang na mijn FLO. Ik was hoofd van de organisatie bij het Boogschieten en dit was ook een onvergetelijke ervaring. Ik werd als VIP behandeld, reed in een limousine met chauffeur door de stad over de linker rijbaan die gereserveerd was voor deelnemers aan de Wereldspelen. Die baan was leeg en de rest van het verkeer stond in de file. Als ik bij het stadion kwam, dan liep ik ‘s ochtends door een erehaag van meisjes in prachtige kleding die dan voor mij bogen. Dat voelde zeer ongemakkelijk. Daarna kwam ik in een ruime zaal die speciaal voor mij gereserveerd was en waar ik VIPS ontving. Heel bijzonder.
Ik heb een geweldige diensttijd gehad, begonnen als dienstplichtig sergeant sportinstructeur en geëindigd als Luitenant Kolonel, Hoof Bureau Internationale Militaire Sport. Ik voel me nog steeds sterk verbonden met de LO&Sportfamilie en kom altijd graag terug.”
Publicatiedatum: 24 april 2026