Korpsgeest in optima forma. Zo kun je het initiatief van oud-collega Klaas de Jong, over een oud-collega die een zeer belangrijke bijdrage aan de ontwikkeling van de LO&Sportorganisatie KL heeft geleverd, kwalificeren. Klaas op 11 februari jl. in een WhattsApp-bericht: “Hi Paul, 18 februari is het 10 jaar geleden dat William Frieling overleed. Mogelijk iets om aandacht aan te geven binnen de LO&SPORT?”. Mooi initiatief!

Een duik in de archieven leverde op dat William in 2006 de Legpenning LO&Sport ontvangen heeft. De hoogste interne onderscheiding, wat zijn belang onderstreept. Foto’s daarvan, en van zijn bevordering tot kapitein, tref je aan tussen de warme herinneringen die verschillende collega’s nog steeds aan William bezitten. En nog niet zo lang geleden vond Oscar Prins een foto in zijn oude doos, waarover hij een artikel publiceerde. Klik op de foto hieronder om dat (nogmaals) te lezen.

Klaas de Jong
“Dan is het alweer 10 jaar geleden dat de LO&Sportorganisatie opgeschrikt werd door het plotselinge en veel te vroege overlijden van William Frieling. Je moet inmiddels als sportinstructeur al haast een bronzen medaille hebben om je te herinneren wie hij was en, vooral, wat hij betekent heeft.
Hij landde in het voorjaar van 1994 op de LO&Sportgroep JWF in Assen, tijdelijk tewerkgesteld, met als opdracht “onze” sportgroep om te vormen naar een geoliede Werken Op Hoogte eenheid. Na weken van intensieve touwtraining leverde hij 8 geslaagde cursisten af, een prestatie die daarna nog weinig (niet?) herhaald is. Uit die tijd stamt ook zijn bijnaam in Assen, “d’n Drijver”, hard werken zat in zijn DNA.
William was een goede vriend, een visionaire vakman en een inspirerende collega. Iemand die op je pad komt en invloed heeft op de loop van de dingen, groot en klein; de Luchtmobiele Brigade, de LO&Sportorganisatie, en vooral de mensen die met hem in aanraking kwamen. Hij was een meester in het hoger leggen van de lat, voor zichzelf en de mensen om hem heen, zonder drammerig te worden en daarbij ook nog altijd vriendelijk blijvend.
Zo’n iemand, waarvan je mag hopen, dat iedereen die in zijn leven tegenkomt en die de loop van de dingen kan veranderen, zoals mij gebeurde en waarin ik me niet alleen weet.
Zolang je herinnerd wordt, leef je voort..”

Rudy Dominicus
“Ik heb gewoon wat dingen opgeschreven die als eerste bij mij opkwamen toen ik terug dacht aan  Wimke Frieling. We waren goede maten in Schaarsbergen en later Amersfoort. Veel samen gedaan en een enkele keer ook samen met partners e.e.a. gedaan. Ook veel buiten de LO&Sport om gedaan voor AVRO EN NMTT (Nijssen Management en Team Training.)

William Frieling
Loyaal ( een man, een man, een woord, een woord), gedreven, een groot hart, slim (dacht sneller dan hij kon  praten), nauwgezet, kritisch op zichzelf maar ook op de ander (en dat vonden sommigen niet fijn), vakman (1 van de eerste niet zijnde commando Rouges) en gedisciplineerd.

VISIONAIR
Als instructeur op de Oranjekazerne ontwikkelde hij al een lijnparcours met 12 Painfbat GJ waarin combi militair activiteiten en LO&Sportactiviteiten werden verenigd ism de eenheid in de Eifel, waarbij voor klimactiviteiten Jos Hesp en Piet Paul werden benaderd. (Verder waren er nog niet zoveel Rouges.) Ver, echt ver voordat ‘Groen denken en doen’ gemeengoed werd (want Henk Meijers was destijds nog C-LO Sportrayon Arnhem. (En wie weet dat nog?)
Later bij 12 Infbat 11 AASLT als HI oefeningen in de omgeving van Lac Serreponcon georganiseerd die verkend waren in de vakantie met zijn gezin.
Samenwerking op de LO&Sportschool in Amersfoort bij het brainstormen over en de ontwikkeling van competentie gericht opleiden en trainen van VTO 1 en VTO 3. Samen met o.a. Rik van Trigt en Cor den Daas.

Loopmaatje, sportmaatje (kracht en cardio)
We trainden zowel in Schaarsbergen als later ook in Amersfoort samen de LDZPP. Hetgeen uitmondde in  de gezamenlijke 1/2 Marathon Emmerich am Rhein.
Samenwerking bij Nijssen Management en Teamtraining bij de organisaties van de Survival of the Fittest voor de AVRO, zowel in Nederland als ook in buitenland en ook de junior survivals in Nederland, Duitsland, Israël, Curaçao en Tunesië.  Wij stonden bekend als een topduo ivm de ontwikkeling, uitvoering en begeleiding van het wedstrijdtechnische deel van de survivals en de deelnemers.
Al met al een mooi mens. Niet altijd gewaardeerd naar kunnen omdat men hem niet altijd begreep (visie op opleiden en trainen van individuen en eenheden) en in dat kader kon hij ook een drammer zijn.
Gezellig met een pot bier tijdens de diverse oefeningen die samen werden gedraaid bij 11AASLT.
Helaas was ik niet op zijn afscheid omdat ik op reis was in Indonesië. Ik was wel geïnformeerd over zijn overlijden door Nico Spierenburg en kon op afstand toch aanwezig zijn. Regelmatig , bv bij reünie  11 AASLT etc wordt er met respect nog over William gesproken.”

Lieuwe Wobbema
“Ik had al vanaf het begin dat ik hem kende, ergens in 1992 veel respect voor hem. William stond altijd klaar voor de (jongere) instructeurs. Iemand met veel kennis van zaken en aandacht voor de medemens.

Toch heb ik een leuke anekdote ..

‘In 1994 volgden Nico Spierenburg, William Frieling, Leon Kluitenberg, Gerard Machielse en ik de Gebirgskamp teil Sommer. Een 4 weken durende cursus in Mittenwald Zuid-Duitsland. We vertrokken op een zondagochtend met de oude bus vanaf LO&Sportgroep Oranjekazerne. De bus was volgepakt met tassen en ook cassettebandjes met muziek van Leon. Ik kan me herinneren dat Andre Ha…’

Wist je al dat William heel vaardig was?  Onderstaande anekdote betreft een oefening in Marche les Dames  Volgens mij een kaderweek voor het 13e bataljon.
De laatste hindernis van de kasteel-piste is de evenwichtsbalk over de sloot, die gemaakt is van spoorrails. Je start vanuit een boom en eindigt 6-8 meter later, door uit te hangen aan die zelfde rails en te landen op een drijvend vlot. Doordat de spoorrails aan 1 kant bevestigd is, gaat de balk, tijdens het lopen, alle kanten op bewegen. Menigeen ‘weigert’ door terug te lopen naar de boom of de spoorrails vast te pakken. Enkelen heb ik zien vallen in het water of raar terecht zien komen op het vlot.
Wij stonden met een groepje LO&Sportinstructeurs om zelf ook die hindernis te nemen. Toen een aantal daar moeite mee hadden, klom William via het touw in de boom naar de spoorrails. Hij gaf een korte uitleg en daarna liep hij er vlot, bijna in een dribbel, overheen. We keken elkaar met verbazing aan. ‘En nu jullie’, zei hij.”

William bevordering Elnt testleider TGTF

William bevordering KAP op de Staf

Joost de Jong (uitleg over onderstaande foto)
“Dit was tijdens de Airborne wedstrijd die Vitesse jaarlijks speelt rondom Market Garden. Vitesse speelde dat jaar de Airborne wedstrijd tegen de Graafschap. William kwam naar mijn weten ook wel regelmatig bij de Graafschap (weet ik niet 100%, maar dacht van wel)… (Dit is door de redactie nagevraagd bij Philip Steverink: “William was 10000% Graafschap. Hij kwam er erg vaak.”)
LO&Sportgroep GHK leverde altijd een bijdrage aan deze wedstrijd, door af te dalen vanuit het dak van het stadion. Er moest nog wel even “ruzie” gemaakt worden, wie met de Vitessevlag naar beneden af ging dalen….. ik heb daar in ieder geval stellig voor bedankt 😉.
Saillant detail; de Graafschap won de wedstrijd met 0-2, de openingsgoal werd gescoord door Purrel Fränkel. Het was zijn eerste balcontact nadat hij als wisselspeler het veld in kwam. Hij was het weekend daarvoor verkast van Vitesse naar de Graafschap… Wij zaten tussen het Vitesse publiek en hadden vanzelfsprekend veel moeite om ons geluk te onderdrukken.”

Berry Manders
“Als ik de kamer wilde aanvegen dan greep William de bezem gewoon uit mijn handen, met daarbij een brede grijns, en begon zelf te vegen.
Ik stond dan perplex. 'Wat doe je nou?!'Afijn, dan ga ik de prullenbak wel alvast legen. Nee hoor, die greep hij dan ook uit je handen of hij was je voor.

William was een keiharde werker, een zorger, vol energie. Niets was hem te veel!
Ook was hij van het voorbereiden, uitzoeken en uitwerken. Zo schreef hij voor een toets hele vellen vol met vragen en antwoorden. Bert Wennekes, William en ik gingen dan in Ossendrecht aan de overkant een kilometertje of 10 hardlopen en William liep dan tussen ons in om ons te overhoren met de vragen die hij had opgesteld.

William was een 'groene denker'. Je moest vooral aansluiten bij het groene van de eenheid. Daar was hij heel fel op, én inspirerend. Overigens was Lion de Frel ook zo, en samen met Bert en mijzelf, beide afkomstig van de infanterie, vormden we hierin een eenheid. (In de G-klas hadden we als het ware een 'groene' kamer (William, Lion, Bert en ik) en een 'blauwe kamer' (Johan Bouman, Kees Jaket, Jan Bult en Alexander Keulemans)). Later bij 11 AMB gingen we een outdoorweek voorbereiden in Les Ecrins. En, wat bleek.... William was daar al even 'op vakantie geweest' en had al menige tocht op de kaart gezet. Zó betrokken, zó'n inzet. Hart voor de zaak. Dat was William.
Gouden collega, gouden vent.”

Arno Heg
“William heeft mij een fundament van denken meegegeven over het vak van LO&Sportinstructeur, een fundament waar ik tot op de dag van vandaag dankbaar voor ben.

Rond 2001 ontstond er een kantelpunt. In die tijd was William vaktechnisch docent op de LO&Sportschool. Het onderwijs bestond, in die tijd, voornamelijk uit voordrachten en af en toe een onderwijs leergesprek.
We werkten in kleine groepen, in een periode waarin het nog allesbehalve vanzelfsprekend was om beroepsmatig LO&Sportinstructeur te worden. Maar William zag iets wat voor velen onzichtbaar bleef.
Tijdens het leerproces realiseerde hij zich dat er eigenlijk maar twee mensen écht hard aan het werk waren: hijzelf en Cor. Dat moest anders.

En dat hééft hij veranderd.

Voor ons, Niek, Erik, Hans en mij, betekende dit een compleet nieuwe manier van leren. Werkvormen, geïnspireerd op Kolb, deden hun intrede. Niet langer de docent als zender, maar als procesbegeleider. Niet langer passief luisteren, maar actief ervaren, reflecteren en groeien.
Daar, in die periode, veranderde onze kijk op leren voorgoed.
Leren werd voor ons: een proces waarin ervaringen leiden tot blijvende veranderingen in gedrag en denken. Een proces dat ontstaat vanuit ambitie, de wil om iets te bereiken of te veranderen.

De impact van William reikt tot ver voorbij dat moment.

Zijn gedachtegoed leeft vandaag de dag nog voort in Vormen Trainen Luchtmobiel en in de grondhouding van de experts binnen het Human Performance Team van de 11 Luchtmobiele Brigade.

Dank je wel, William.
Voor het inzicht, het verleggen van onze grenzen.
En voor een manier van leren die nog elke dag doorwerkt.”

Docenten Cor de Daas en William Frieling flankeren de cursisten Hans Talboom, Erik Raterink, Niek van Gils en Arno Heg..

Publicatiedatum: 20 februari 2026