Vrienden van het dienstvak LO&Sport
 

ZES KEER DE ALP D'HUEZ OP

Door Manuela Kruise-Veenstra

Kanker…iedereen kent wel iemand in zijn/haar omgeving die met deze vreselijke ziekte te maken heeft (gehad). Zo ook ik. Mijn vader is vorig jaar aan longkanker overleden. Destijds kon er niets voor hem gedaan worden. Desondanks was hij, tot aan zijn overlijden, vrijwilliger t.b.v. onderzoek naar kanker.
In de nabije toekomst is het mogelijk om een medicijn tegen deze vreselijke ziekte te ontwikkelen, maar dat kost uiteraard geld. Dit gegeven, de nagedachtenis aan en het gemis van mijn vader hebben mij er toe gezet om aan de Alpe d’HuZes 2020 deel te gaan nemen.

Inschrijven

Yes! Dinsdag 8 oktober om 18.06 uur was het zover: de inschrijving voor deelname aan de Alpe d'HuZes 2020 ging van start en het is gelukt!
Op 4 juni 2020 ga ik 6x die berg bedwingen als een persoonlijk eerbetoon aan mijn sterke, lieve papa die ik enorm mis. Mijn lieve en beste vriendinnetje (en oud-LO&S instructeur) Mirjam Seinstra steunt mij door de berg wandelend te verslaan. Onze gezinnen gaan ons mentaal steunen door ons op de berg aan te moedigen.

Wie ben ik

Mijn naam is Manuela Kruise-Veenstra. De meeste kennen mij als LO&S instructeur bij de LO&S organisatie. Sinds 1 september 2019 ben ik werkzaam als ambulance chauffeur (in opleiding) bij de UMCG ambulancezorg. Ook bij deze verandering van baan heeft mijn vader een grote rol gespeeld. Tijdens zijn ziekbed kwam hij veel in ziekenhuizen; soms ging ik met de auto mee, soms moest hij met de ambulance. Het ambulance personeel heeft veel waardering van mij gekregen voor het dankbare werk dat ze dagelijks doen. Het heeft zoveel indruk op mij gemaakt dat ik mij ben gaan verdiepen in het ambulance werk. Het dynamische aspect, het onvoorspelbare, het samenspel met collega’s, mensen kunnen helpen en het dankbare werk hebben mij doen besluiten om de overstap te wagen. Tot op heden heb ik daar nog geen seconde spijt van gehad. Zo zie je maar weer: je bent nooit te oud om te leren!

Fietsen

Het fietsen is er met de paplepel in gegoten. Zolang ik mij kan herinneren, fietste mijn vader 3 x per week bij zijn fietsvereniging. Ik ging daardoor ook op jonge leeftijd fietsen, maar ik combineerde dat met zwemmen en hardlopen: triathlons.
Mijn vader nam deel aan bijna alle fietstochten in Drenthe, Groningen, Friesland en net over de grens in Duitsland. Maar dat was voor hem nog niet voldoende. Samen met zijn fietsvriend kwamen ze op het idee om van Ter Apel naar het Gardameer in Italië te fietsen: 1200 km! Wij gingen vroeger in de zomervakantie altijd naar Oostenrijk en het Gardameer in Italië. En zo geschiedde. Jaar in en jaar uit stapten ze samen op de fiets richting Italië. Zelfs als zijn vriend niet mee ging: dan ging mijn vader alleen. In 2008 vertelde hij dat hij voor de laatste keer deze tocht wilde ondernemen en toen dacht ik: dit wil ik samen met mijn vader doen!

Ik kocht een goede racefiets, kleding, schoenen, materialen en een rugzak en ging trainen. Na 8 fantastische dagen hadden we de tocht volbracht. Ik was verkocht aan het fietsen en aan deze monstertocht! Ik verkocht mijn racefiets, kocht een betere: eentje van carbon en in mijn favoriete kleur: roze! Ik deed, samen met mijn man, mee aan de tochten die mijn vader vroeger ook fietste: de 11 Stedentocht, de 11 Merentocht, de Wera fietstocht (Arnhem naar Heerenveen), etc.

Later bleek dat 2008 niet de laatste keer was dat mijn vader op de fiets naar Italië ging: in 2011 gingen we weer met z’n tweeën. Ook hebben we in 2012 samen de Alpe d’Huez 1 x beklommen. 

Het fietsen kostte me i.c.m. het werk te veel tijd en uiteindelijk heb ik het fietsen omgeruild voor het lopen van halve marathons. Vanaf mijn plaatsing in Seedorf (2002) tot juni 2019 loop ik halve marathons: Enschede, Zwolle, Berlijn, München. In 2015 brak ik tijdens de Dienstvakdag een stuk van mijn knieschijf af. Pas na 10 maanden werd dit bevestigd en inmiddels ben ik 2 keer geopereerd. Op mijn oude hardloop niveau kom ik helaas niet meer. Tijdens mijn revalidatie heb ik weer veel gefietst. Hierdoor heb ik het fietsen weer opgepakt en ga ik 2x per week spinnen in de sportschool.

Nadat mijn vader in mei 2018 was overleden, heb ik mij voorgenomen om in 2020 nog een keer de monstertocht naar Italië te ondernemen. Ik neem dan een deel van zijn as met mij mee, zodat hij nog 1 keer samen met mij deze tocht aflegt. Het as ga ik samen met familie in Italië uitstrooien.

Voorbereiding Alpe d’HuZes en Italië

Op dit moment neem ik 2x per week deel aan spinning lessen in de sportschool voor de basis. Zodra het weer het toelaat stap ik op mijn racefiets om trainingskilometers te maken. Het accent gaat daarbij niet liggen op capaciteit maar op vermogen. Het totaal aantal kilometers vallen mee, maar het zijn allemaal stijgingskilometers. Ik ga bij de voorbereiding gebruik maken van het 18 weeks trainingsprogramma zoals deze omschreven staat op de KWF site.

Hulp

Ik hoop door uw en mijn eigen bijdrage een aanzienlijk bedrag te kunnen doneren. Een bedrag waarmee KWF verdere research kan doen in een poging deze ziekte de wereld uit te helpen en een bijdrage te leveren aan de verbetering van de kwaliteit van het leven van mensen met kanker.

Op onderstaande link kunt u rechtstreeks doneren en op de FB site komen regelmatig veilingen te staan van leuke artikelen waar u een bod op kunt doen. Het veilinggeld wordt ook gedoneerd aan de KWF.

https://www.opgevenisgeenoptie.nl/fundraiser/manuelakruise-veenstra

 

https://www.facebook.com/Manuela-Kruise-gaat-voor-de-6-van-KWF-329814357941329/?ref=bookmarks

 

 Publicatiedatum: 05 november 2019