Vrienden van het dienstvak LO&Sport
 

ERVARINGSWEEK BAD REICHENHALL/FRITZ AM SAND

Door Patrick van der Zee
Een kwartet van de huidige VTO-1 lichting

De jongste VTO-1 lichting van nieuwe, jonge aanstormende LO&Sportinstructeurs is in september bij de LO&Sportschool (LOSS) geland en staat op moment van publicatie aan de vooravond van de diploma-uitreiking. Vlak voordat zij op dinsdag 15 januari op punt van vertrek staan naar een dagje Technogym is er kort contact over een terugblik op het voorgaande weekje Mentex. Iets meer dan 24 uur later is er al het onderstaande puike verslag van Patrick. Topinstructeurs op komst!!

Maandag7 januari 2018 0700.

De ervaringsweek die we in Zuid-Duitsland zouden draaien was begonnen.

Een week die al bij velen door het hoofd spookte omdat de spookverhalen van de ‘doorstromers’ ervoor zorgden dat sommigen al badend in het zweet wakker werden gemaakt midden in hun slaapcyclus.

Deze week was begonnen voor de VTO LO&S lichting september 2018. En graag wil ik u mee nemen in deze week door middel van dit korte verhaal.

De maandag stond in het teken van het reizen met de bus naar desbetreffende locatie en we kwamen na een voorspoedige reis, met wat tussenstops, aan op locatie. Hier werden we opgevangen door de HID en deze maakte ons wegwijs in ons voorlopige luxe onderkomen. De do’s en dont’s werden ons verteld en hierna werden we toegesproken door de commandant LO&SS. Nadat ons nog eens fijntjes werd duidelijk gemaakt hoe uniek dit was dat een VTO hier kwam, werden we opgepakt door de kapitein van de vaste kampstaf. Deze vertelde ons kort en duidelijk wat er van ons werd verwacht tijdens deze dagen.

 Twee competenties die zouden worden aangestipt waren: Samenwerken en Leervermogen.

Hmm.. samenwerken! Altijd garant om zware dingen samen te doen, toch?? Naja, een toekomstig sportinstructeur draait hiervoor natuurlijk zijn hand niet voor om!!

De rest van de avond hadden we tijd om ons te settelen en om de standaard uitrusting die we deze week nodig hadden op te halen en te verdelen over de groep. Via de groepsoudste kregen we te horen welke spullen we nodig hadden voor het langlaufen, want dat zouden we de dinsdag gaan doen. Ondanks de lange rit, waar je veel kon slapen, werden de mandjes toch vroeg opgezocht. Rond 2300 lag iedereen er al in.

 

Dinsdag 08 januari 0600

Iedereen was al op, en bezig met de laatste spullen te checken die we nodig hadden voor het langlaufen. Verder werd er groepsgewijs ontbeten, en aansluitend was het wachten op de bus die zou vertrekken.

Omdat er de afgelopen tijd ontzettend veel sneeuw was gevallen, en er daardoor veel lawine gevaar was, moesten we helaas een heel eind om rijden. Resultaat was dat we een uur later op locatie waren dan de oorspronkelijke twintig minuten.

Aangekomen op locatie gingen we de latten voor het langlaufen ophalen, en de rest van de uitrusting die hiervoor nodig was. Daarna liepen we met onze spullen naar de piste. Hier werden we opgevangen door de sportinstructeurs die bezig waren met hun langlauf cursus. Deze hadden de taak om ons in de ochtend de basisbeginselen bij te brengen van het langlaufen. Dit betekende kortweg dat we ons op een juiste manier konden verplaatsen op de latten. Iets wat op Eurosport zo makkelijk leek, bleek in de praktijk even ietsjes anders.

Natuurlijk bracht dit komische taferelen met zich mee maar dat moge duidelijk zijn.

Na het openingspraatje van Frank Schoemakers, gingen we in verschillende groepen uiteen, om zo middels een carrousel vorm de verschillende technieken van verplaatsen, remmen en bochten maken te beoefenen. Dit duurde ongeveer tot 1200.

Hierna was het even rap eten, want om 1230 moesten we alweer aan de verplaatsingen beginnen op de latten. De middag stond in het teken om eens te kijken als trainer naar het middel langlaufen. Waar de dominantie in de ochtend in het teken stond van leren, ging dit nu over naar trainen. Zo kregen we een kleine oriëntatieloop voor de kiezen (uiteraard op de latten) en kregen we een trainingsprikkel door op een bepaalde intensiteit (int 4) een bepaalde route te langlaufen. Later op de middag moesten we nog een stuk achter de instructeur aan verplaatsen, om zo een klein beetje vormend bezig te zijn. Vormend omdat er een opdracht was. Deze luidde: als groep achter de instructeur blijven en er mochten geen gaten vallen, succes!

Zo kwam er aan deze langlauf sessie een einde en gingen we al weer terug richting Fritz am Sand (FAS).

We willen graag via deze weg de instructeurs bedanken die ons hebben geholpen om de basisbeginselen van het langlaufen onder de knie te krijgen!

De dinsdag avond werd gebruikt voor een kort bevel richting de drie groepscommandanten. Tijdens dit bevel kreeg de rest van het peloton les in groepsuitrusting, sneeuwschoenen en het ROEK pakket.

Rond 2030 kwamen we allemaal weer bij elkaar, en werden de opdrachten verstrekt die nodig waren om de twee dagen erna goed door te komen. Deze twee dagen stonden in het teken van jezelf en de groep inzetbaar houden in de kou, en basiszaken aangeleerd krijgen om te kunnen overleven in de koude. De rest van de avond was men druk om alles te preppen voor de komende twee dagen.

Wederom rond 2300 was alles rustig in het gebouw. Of iedereen was moe, of waren we nou gespannen voor de komende dagen??

Woensdag 09 januari 0600

Weer tijd voor het ontbijt. Echter, de bakker kwam niet opdagen wat resulteerde dat de eerste kaakjes en havermout zakken werden genuttigd. Voor velen een genot om zo de dag te mogen beginnen. Rond 0715 was er een appèl, en aansluitend was de rugzakinspectie. Hierna was de lawinepiepertest en waren we gereed om te wachten wat komen ging.

Allereerst werd er een iglo gebouwd door het hele peloton. Dit scheelde veel werk! Zelf kan ik mij een tocht herinneren waar je na een dag stompen door de sneeuw, nog met een paar man dit moest gaan doen! Dit was alleen maar mats! Na wat uitleg van de instructeur was het sneeuw scheppen tot falen tot er een grote bult ontstond. In deze bult zou uiteindelijk de iglo worden gebouwd. Het hele proces hiervan ga ik u niet vertellen maar nodig ik u van harte uit om dit zelf eens te ervaren.

Rond 1000 stond de iglo en kon onze groep bezig met uithollen van de iglo en sneeuw gooien op de iglo.

De rest van de groepen gingen de carrousel in.

De carrousel bestond uit: Iglo perfectioneren, tent opzetten, bekijken van een noodonderkomen, zoekactie van een slachtoffer in een lawine, uitgraven van een slachtoffer, zoekactie van een slachtoffer zonder lawinepieper, zoekactie van meerdere slachtoffers in een lawine en het verplaatsen van een gewonde op de UT 2000.

Deze onderwerpen passeerden de revue en dit duurde tot ongeveer 1700.

Rond 1700 was het tijd om warm water te koken voor de pakketten en om te gaan eten.
In de avond hadden we nog een navigatie les waarin de route tijd tabel werd uitgelegd. Aansluitend moesten we een tabel invullen voor de route die we de volgende dag zouden lopen. Deze route ging richting de Hindenburghutte, info nice to know voor de insiders.

Rond 2200 ging de routine in en deze liep door tot 0530. Wederom was het al snel verdacht rustig in het kamp en in de iglo!

Donderdag 10 Januari 0530

Iedereen eruit, eten en spullen opruimen en gereed maken voor de verplaatsing naar het start punt van onze verplaatsing. Rond 0700 was iedereen gereed en wilden we met de bus weg. Deze bleek ingesneeuwd te zijn. Waar sommigen misschien de hoop hadden dat deze tocht ons bespaard zou blijven, werd deze hoop al snel de bodem ingeslagen toen de opdracht kwam dat de sneeuwscheppen tevoorschijn moesten om zo de bus uit te gaan graven. Ai, toch lopen dus!

Na verloop van tijd was de bus eruit en konden we ons verplaatsen naar het startpunt. Hier aan gekomen werden we overgeladen in busjes die ons naar het uiteindelijke startpunt brachten. De bus kon ons blijkbaar niet naar het APT brengen vandaar de busjes met sneeuwkettingen.

Waar we dachten te stoppen, reden we door de route op, en stopten we uiteindelijk bij de berghut!

Of we werden gematst doordat het uitgraven van de bus tijd had gekost, of er stond iets ergers te wachten.
Nou, na 15 minuten hadden we hem wel door. Sporen trekken als eerste vent in de groep kostte dusdanig veel energie dat je niet wist wat nu beter was: ”Of met een zware rugzak op schoot in een te klein busje zitten met een hijgende sint Bernardshond naast je. Of jezelf in het Smev werken om toch maar vooruit te komen.”
Naja, niet over nadenken en voorwaarts met die handel.

Zo werd ons even in korte tijd duidelijk gemaakt wat nu sporen trekken was in de sneeuw. Sneeuw die voor iemand met mijn lengte tot bijna het middel kwam. Kunt u denk ik wel invullen welke spiergroepen werden aangesproken om toch vooruit te komen in deze materie.

Tijdens deze tocht van, ik schat een kleine 4 uur, werden alle zaken die we de dag ervoor hadden behandeld even aangestipt. Om als kers op de taart ons met alle groepen richting een punt te begeven waar een lawine zou zijn afgegaan met meerdere slachtoffers als resultaat. Deze casus werd ons voorgeschoteld om zo het samenwerken te bekijken. Na verloop van tijd hadden we de slachtoffers onder de lawine vandaan en deze op de sledes gemanoeuvreerd, om zo deze te verplaatsen richting een eindpunt. Daar aangekomen was dit ook het einde van de casus.

Op dit punt hadden we een kleine ceremonie waarbij we het baretembleem uitgereikt kregen van de LO&SS. Hoe mooi kun je het hebben, midden in een besneeuwde omgeving met de bergen op de achtergrond. Een mooi decor voor een kleine ceremonie. Velen hadden kippenvel bij dit moment, of kwam het door de kou?

Hierna was het terug verplaatsen naar het punt waar we onze verplaatsing waren begonnen. Velen van ons dachten dat we weer met busjes ons terug zouden verplaatsen, maar niets was minder waar. Rugzakken in de busjes, en aansluitend een sleetje ophalen. Sleetje? Serieus? Ja hoor, vijf minuten later storten velen zich met ware doodsverachting naar beneden. Alles maar om als eerste beneden te zijn, of was het om toch maar zo snel mogelijk uit een houding te komen die verdacht veel leek op een behoorlijke core oefening? Hierna was het terugverplaatsen richting FAS.

Hier aangekomen was het spullen schoonmaken en alvast een gedeelte inleveren. Alleen de ski bril hadden we nog nodig voor de dag erna want we zouden nog een dagje skiën.

Rond 2000 hadden we tijd voor ontspanning. Onder het genot van een drankje kwamen de verhalen snel los, en ik kan me vergissen, maar hoe meer sapjes hoe sterker de verhalen.

Deze avond was niet iedereen vroeg op zijn nest maar dat gaf deze keer niet zoveel.

Vrijdag 11 januari. 0600

Weer hetzelfde ritueel. Dit keer wel brood! Rond 0800met de combi´s richting de ski piste. We gingen toch skiën. Het zag er deze week niet naar uit dat we zouden gaan skiën, omdat er echt ontzettend veel sneeuw lag en hard had gewaaid.

Toch konden we deze week afsluiten met een halve dag skiën. Dit werd door iedereen ook echt als een mooie afsluiter gezien. Prachtig helder weer en zowaar een zonnetje erbij. Als je niet van wintersport hield dan kreeg je er nu stiekem wel zin in. Skiën werd gedaan in verschillende niveau groepen, en deze waren de halve dag met elkaar op pad. Rond half drie was iedereen weer terug om de spullen in te leveren en aansluitend was het vertrek richting FAS. Na gegeten en schoonschip te hebben gemaakt, vertrokken we rond 1915 richting Nederland. Na een dikke elf uur gereisd te hebben kwamen we rond 0600 aan op de thuisbasis Amersfoort.

Als we terug kijken naar deze week dan waren de slapeloze nachten niet nodig geweest. We hebben een goed beeld gekregen wat een sportinstructeur hier moet kunnen en wat je een eenheid kunt bieden. Daarnaast ook nog veel geleerd!

En ook werd er nog veel gelachen en dat is ook zeker belangrijk om de geest jong te houden!

Publicatiedatum: 16 januari 2019