HELD OP KRUKKEN

Door : Paul Lindeboom

Weet je het nog? Vorig jaar schreef ik (vanwege de ontvangst van een taart) een artikel over mijn allerlaatste triathlonwedstrijd. In de voorbereiding was ik net klaar met een zwemtraining in het buitenwater en zag in de verte op de dijk iemand op krukken lopen, zichtbaar in een redelijk stevig kruktempo. Had het op dat moment toevallig met mijn trainingsmaat over wat fysieke klachten en dat beeld van de krukloper zette mij toen weer even met beide benen op de grond. Klagers hebben geen nood, bleek toen maar weer eens.

Pas later hoorde ik dat de krukloper Michaelrobbert Brans heet en op het moment dat ik hem in de verte zag, was hij in training voor het aanvallen van het Guinness Book of Records record voor 5km hardlopen op krukken. En met één been…..
Michaelrobbert blijkt door kanker in drie opvolgende operaties (1995, 1998 en 2001) zijn complete rechterbeen te zijn kwijt geraakt. De ziekte wist hij later wel te overwinnen maar voor de rest van zijn leven met duidelijk zichtbare schade.
Het zal misschien slechts de buitenkant zijn, maar van binnen lijkt Brans geen zichtbare schade te hebben opgelopen. Op meerdere Facebookfoto’s spat de energie tegen mijn laptopscherm. Hij lijkt het leven intensiever te leven en elke mogelijke uitdaging aan te vallen. Elke.


Eerst was daar dus die 5km. Het record stond lange tijd op iets meer dan 60 minuten en drie weken voor zijn recordpoging werd dat verbroken. Niet a la Boebka, helaas voor Michaelrobbert werd er een stevige hap van afgenomen en werd het scherp gesteld op 44:17min. Dit gegeven zou je als de tweede domper op Brans’ moraal kunnen zien, want zijn eerste recordaanvraag – hij wilde de berg Ben Nevis op twee krukken aanvallen – werd afgewezen. En Brans vond het record ook wel scherp staan: “Ik was al goed aan het trainen maar na het lezen van deze tijd kneep ik hem toch aardig. Rennen op krukken is niet makkelijk en vraagt ervaring en techniek. Ik beheers denk ik beide maar 5KM in 44 minuten is wel serieus snel.” Michaelrobbert bleek echter mentaal aardig wat veerkracht te bezitten en fysiek over behoorlijk sterke schouderspieren te bezitten, want verbrak het verse record met meer dan 6 minuten tot 38:50. Ken hardlopers met twee benen die dat maar net weten te halen…..

In zijn mentale expansievat zat nog dermate veel power, dat hij het niet liet zitten bij de afwijzing van de 1345 meter hoge bergbeklimming in de Schotse Highlands. Brans kreeg het licht nu wel op groen en pakte het ditmaal wat grootser aan. Hij koppelde dit doel aan het genereren van media-aandacht voor kankeronderzoek en maakte op en rond FlevOnice een mooi promofilmpje over zijn wijze van fysieke training.

Het filmpje wierp zijn vruchten af en leverde behoorlijk wat sponsoren op, en SBS6 en Radio538 zorgden voor de nodige publieke aandacht. Michaelrobbert Brans werd al een beetje een bekende naam, wist ook op Ben Nevis het oude record te breken en op zijn naam te zetten en haalde behoorlijk wat geld op.

Het trainen begon hij waarschijnlijk leuk te vinden, want zocht nog gekkere uitdagingen en ging meedoen aan obstacle runs. Ja, bedenk wat hindernissen waar een redelijk gezonde sporter amper overheen weet te komen en Brans flikt het zelfs met twee krukken als extra bagage. Indrukwekkende foto’s door de prut en de blubber, met zelfs een CrossX-vest – hij traint met 7 kilo extra gewicht om zijn linkerbeen en bovenlichaam te versterken - over zijn stevige bovenlichaam.

 
En wat stond er deze week in het Flevonieuws? Komende week lanceert SBS6 onder presentatie van o.a. oud-judoka Dennis van der Geest het programma Ninja Warriors NL. De wervende tekst zegt genoeg waarom Brans daaraan mee doet: “Ninja Warrior NL is het zwaarste en meest uitdagende obstakelparcours ter wereld. En in 2017 komt het naar Nederland! Het programma is zo zwaar dat wereldwijd nog maar 10 mensen ooit het einde van het parcours gehaald hebben en zich Ninja Warrior mogen noemen.”

Ik ken Michaelrobbert Brans helemaal niet. Heb hem, behalve die keer in de verte, nooit gezien in of rond mijn dorp. Behalve dan die periode dat hij trainde voor de beklimming van de Ben Nevis en een poster levensgroot op de muur van een fysiotherapeutisch trainingscentrum hing.

Maar zijn levensverhaal, daadkracht en doorzettingsvermogen inspireren mij wel. Denk mij te kunnen inbeelden wat hij alle drie de keren doorstaan moest na weer een stuk van zijn been geamputeerd te zien worden, te revalideren ondanks fysieke pijn en mentale tegenslag en als je dan net hebt leren lopen op krukken weer je been er een stuk verder af. En gewoon weer opstaan. En verder. En sneller.
Echte Helden staan niet op de cover van een glossy, lui liggend in een pyama. Echte Helden pareren hun tegenslag met een nieuwe uitdaging!

Publicatiedatum: 02 maart 2017